Όλη μου η ζωή είναι δίπλα στα παιδιά και στους νέους ανθρώπους. Πρόλαβα τις αλάνες και τα σχολεία, πέρασα ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου στα γήπεδα του βόλλεϋ.
Αργότερα ως προπτυχιακός μεταπτυχιακός φοιτητής συνεργάστηκα στο εργαστήριο με νέες και νέους που αναζητούσαν γνώση, χώρο και προοπτική.
Σε όλη αυτή τη διαδρομή έμαθα πρώτα να ακούω και μετά να μιλάω.Τα τελευταία πέντε χρόνια, ως καθηγητής στέκομαι καθημερινά απέναντι σε μαθητές και φοιτητές ηλικίας 15 έως 29 ετών. Ανησυχίες, ταλέντο, ευαλωτότητα αγωνία για το μέλλον και ανάγκη για καθαρές απαντήσεις. Βλέπω καθημερινά τις δυνατότητές τους, αλλά και τα εμπόδια που συναντούν,. κάποια έχουν τις ρίζες τους στο “τραύμα”. Ήταν ο λόγος που στράφηκα στη σχολική ψυχολογία, τον προσανατολισμό και την ηγεσία στην εκπαίδευση.
Για αυτά τα παιδιά επιλέγω και βγαίνω μπροστά. Για τους φίλους, για τους πρώην συμπαίκτες, για τους παλιούς συμμαθητές, για τους συμφοιτητές για τους μαθητές.
Για να έχουν φωνή, ευκαιρίες και μια κοινωνία που πιστεύει πραγματικά σε αυτά. Τους καλώ να ακολουθήσουν, να πιστέψουν ξανά στην πολιτική και να δηλώσουν συμμετοχή και να μην τραγουδούν απλά “φοβάμαι για όλα αυτά που γίνουν για μένα, χωρίς εμένα”.
