Η απόφαση να εκτεθείς δημόσια σε μια εποχή γενικευμένης δυσπιστίας είναι πράξη ευθύνης.
Σε ένα περιβάλλον ρευστότητας, πολέμων, κοινωνικών ανισοτήτων και τεχνολογικών ανατροπών, η σιωπή μοιάζει ασφαλέστερη από την ενεργή συμμετοχή.
Προσωπικά η επιλογή της έκθεσης σηματοδοτεί υπέρβαση φόβου και κόστους.
Αντιλαμβάνομαι την πολιτική όχι ως διαχείριση εντυπώσεων, αλλά ως πεδίο μάχης για αξίες και θεωρώ αυτή τη στιγμή ως το σημείο μηδέν με φόντο την επανεκκίνηση.
Όταν οι πολίτες κουράζονται, οφείλεις να αντέχεις περισσότερο από αυτούς, να τους ακούς και να τους κατανοείς.
Όταν ο κυνισμός γίνεται κυρίαρχη γλώσσα, να επιμένεις στη γλώσσα της προοπτικής, ώστε η ελπίδα να ξαναγεννηθεί.
Η υπέρβαση είναι επιλογή να σταθείς μπροστά, γνωρίζοντας το τίμημα είναι επίσης η απόφαση να μιλήσεις για Δικαιοσύνη όταν κυριαρχεί ο φόβος και για το ΜΑΖΙ όταν επιβάλλεται ο ατομισμός.
Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, η έκθεση αποτελεί ανάγκη, επένδυση αξιοπιστίας κι αποτελεί στα δικά μου μάτια τον μοναδικό δρόμο για να ξαναχτιστεί η σχέση πολιτικής και κοινωνίας.
